Brief van Katrin – Een ervaring full colour met beide voeten op de grond

Lieve Anne-Lies,

Vrijheid en Lef is wat Bali mij bracht. Vooral omdat ik ondanks allerlei hobbels toch de durf had om eens gek te doen. Zonder dat ik kon overzien hoe maanden verder mijn leven eruit zou zien, zo veel onzekerheden, om nog maar te zwijgen over het onbekende Bali.

Een enorme sprong in het diepe, doodeng, hoewel het ondiepe een stuk pijnlijker schijnt te zijn. Ik ben, of eigenlijk was, sowieso niet zo de persoon om een bommetje te maken, diep of ondiep… better safe than sorry was mijn credo of zoiets 🙂 

Hoe dan ook, als ik dan toch ‘iets met kleur’ ging doen, waarom dan geen hele maand op Bali?!?! Ik hoopte wel dat dat ‘iets met kleur’ niet te zweverig zou zijn, maar if so dan nam ik dat op de koop toe. Het gevoel was te sterk: ik had daar te zijn, daar op Bali en daar bij Anne-Lies.

Bali alleen is al een hele ervaring op zich, maar het kennismaken met de kleuren en met Anne-Lies maakte de ervaring meer dan magisch compleet. Het was een reis, een avontuur en een ervaring full colour met beide voeten op de grond. 

Ik had geen idee wat het mij zou brengen, maar het was zacht en confronterend tegelijk. 

Door de kleuren heb ik mijn leven op een hele andere manier ervaren, gezien en gevoeld. Het was herkenbaar en toch anders. Het bracht mij allerlei nieuws, verhelderende inzichten en gevoel.

Turkoois slurpte mij op en speelde sprankelend. Onverwachte diep verborgen tranen met tuiten bij oranje brachten lucht en ruimte. Bruin was daarentegen zo vertrouwd, veilig en basic. Magenta voelde als thuiskomen na een storm van heimwee en het o zo heerlijke sappige groen bracht een tevreden rust om bij weg te dromen. 

In de avond staren over de rijstvelden met de vuurvliegjes die hun lichtjes schijnen of met een prachtig gekleurde cocktail in de hand genieten van de zonsondergang en kijken naar de laatste surfers die nog speelden met de golven op de zee in de schemering.

In de vroege ochtend bovenop het dak van het hotel Bali te zien ontwaken. De opkomende zon die de lucht langzaam kleurt, het bulderen van de zee op de achtergrond. De tijd nemen voor al het pracht om je heen, de tijd nemen voor mijzelf. Met de warme dampende koffie nog in de hand leun ik tegen de dakrand en hoor ik de vele vogels ontwaken. Ik zie de sappig groene rijstvelden onder mij. Ik ruik een sliert van bloemengeur, de zilte lucht van de zee, zelfs de vochtigheid voel en ruik ik in de lucht. Ik neem een flinke teug van mijn heerlijke drapperige koffie en geniet 😊 

Wat een bofkont ben ik, wat een ongelooflijke mazzelbak en ik weet dat mijn gevoel juist was: Ik heb er te zijn en wauw wat super gaaf: hier ben ik dan.  

In de ochtend eerst ontbijten. Dat is een hele geduldige kunst in mijn eenvoudige hotel, dicht bij zee. Het is warm en de tijd gaat traag, het lijkt alsof ik een andere klok heb en dat klopt ook. Mijn tijd tikt zoveel sneller, het gaat nog steeds Westers snel en ik kijk naar de mensen die bezig zijn om het ontbijt met aandacht voor mij klaar te maken. Ik word mij bewust van mijn gejaagdheid, mijn eigen gejaagdheid die ik mezelf opleg. Waarom eigenlijk?

De eerste keer dat ik besloot om GoJek voor de scooter te gebruiken werd gefilmd door Anne-Lies, vreselijk spannend vond ik het om achterop te springen en dat kan je zien ook. Ik had Anne-Lies verteld dat ik de dag daarvoor uiteindelijk toch de taxi had genomen, omdat ik plotseling geen idee had waar ik mijn handen achterop de scooter bij een wildvreemde moest houden (dat was nog maar één van de hobbels die als popcorn in mijn hoofd oppopte). Maar hoe gaaf was het om zo vrij te zijn na mijn sprong achterop de scooter, een scooter die mij overal vandaan en naartoe bracht. De hobbels ontpopten in mogelijkheden. 

Dat is wat Bali mij bracht naast een zee aan kleur, een zee aan mogelijkheden. Verwondering over deze magische wereld. 

De wereld zal nooit meer hetzelfde voor mij zijn, ik ben niet meer hetzelfde. Kleur is niet meer hetzelfde. Kleuren lijken herboren, waar waren zij al die tijd? 

Kleuren lijken te leven en met je te communiceren

Anne-Lies heeft mij voorgesteld aan heel veel verschillende kleuren, kleur is niet meer gewoon een kleur. Het zijn karakters met ieder zijn eigen unieke eigenschap. Het is een taal die er altijd al was en zonder dat ik het wist sprak mijn ziel met kleuren en spraken de kleuren tot mij, een taal zonder woorden. Anne-Lies heeft op Bali de kleuren woorden gegeven en een hele nieuwe wereld  is voor mij opengegaan. Een kleurrijke reis van binnen en van buiten.   

Turkoois flirt nog steeds en sinds mijn tranendal is oranje niet meer weggeweest, al vond ik het aanvankelijk een belachelijke kleur. Geel is mijn huis binnengeslopen en ook magenta staat volop te bloeien op mijn tafel. Het groen is er wel, maar zo sappig als het groen van Bali heb ik nog niet gevonden. 

Kleur is niet zomaar een kleur; kleuren lijken te leven en met je te communiceren. Hoe wonderlijk om daar een glimpje van te begrijpen, zoals met het leren van een nieuwe taal je ook stapje voor stapje wat meer gaat begrijpen, verstaan en spreken. Zo voelen de kleuren nu voor mij, ik leer ze een beetje kennen en begrijpen. Ik onderzoek ze, wat hebben zij mij te vertellen en ik leer om samen met de ander te onderzoeken wat de kleur de ander te zeggen heeft. Hoe magisch is dat?

Wat bracht de training op Bali mij? 

Mijn leven leef ik, ik heb er te zijn en wat voelt dat goed. Het heeft mij lef, zachtheid, durf, vrijheid en avontuur gebracht. En bovenal een nieuwe taal.

Een reis in een reis met Anne-Lies als reisleidster. Hoe goed kan je het hebben?

Dank je wel Anne-Lies voor het delen van de kleurtaal en voor het zijn van een fantastische reisleidster met alle liefs in kalmte en in storm.💞💋

Katrin 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *