Durf jij je rommelmandje op te ruimen?

Zoals je weet ben ik dol op metaforen en zijn mijn blogs ermee gevuld. Steeds pak ik het leven van alledag erbij om dingen duidelijk te maken in mijn bedrijf, in mijn leven. Van de mensen en hun eigen-aardigheden tot de seizoenen. En natuurlijk gewoon dat wat me opvalt, wat mijn aandacht vraagt.

Dingen die het leven veraangenamen
En vandaag is de beurt aan het rommelmandje. Je hebt het vast ook thuis. Misschien heet het bij jullie wel een rommellaatje, de rommelpot of is het gewoon die ene schoenendoos waar van alles in verdwijnt. Rommeltjes, dingen die het leven veraangenamen. Zo blijkt als je het kwijt bent, of waar je zo eens in het jaar achterkomt dat je er gewoon niets mee hebt en dat het weg mag als je gek genoeg de rommellade gaat opruimen.

Rommelpot van gedachten en patronen
Eigenlijk net zoals we doen met onze gedachten, sommige herinneringen of gewoontes. Onze rommelpot van gedachten en patronen. We onthouden dingen, want op een dag zijn ze vast slim. Of we doen dingen, omdat we het altijd zo doen, maar of het slim is of dat we er iets aan hebben is een tweede. Vaak zijn het eerder belemmerende overtuigingen die echt wel weg mogen.

Heel veel levensgruis
Enfin, bij mij in de badkamer staat het rommelmandje: speldjes, haken en ogen, knikkers, lippenstift, pleisters, verband, ringen, kettingen, oude badges, klein geld en natuurlijk heel veel levensgruis. Van die dingen waarvan je meestal niets meer weet van de oorsprong of… juist wel. Dat ene schelpje van het het Griekse strand, of dat steentje in de vorm van een hart. Die spulletjes.

Ik til ze dagelijks op
Bij mij liggen ook steevast een aantal grotere dingen die ik nooit gebruik in het mandje en elke dag til ik ze op om te zoeken naar de speldjes onder de grote spullen. Elke dag dezelfde handeling. Eigenlijk best nutteloos. De handeling, maar ook de spullen zelf. En toch laat ik ze in het rommelmandje, voor op een dag. En til ik ze dagelijks op. Zo doe ik dat nu eenmaal.

 Vanochtend nog, en toen dacht ik aan wat Nora me vertelde toen we samen na de lunch, genietend van het zonnetje, terugliepen naar de trainingsruimte. Ineens zei ze midden in het gesprek:

“Mijn probleem is te groot, Ik zou er iets aan moeten doen, maar ik schuif het steeds opzij. Ik pak wat kleine dingen aan, doe eens een cursus of volg een webinar.

Maar weet je Anne-Lies, aan het einde van de dag ( de week, de maand en hopelijk echt geen jaar) ligt het grote stuk er gewoon weer. Het rolt steeds terug in het zicht en ik schuif het opzij. Elke dag weer. Tot de dag dat ik dapper genoeg ben om het niet meer te verschuiven en mezelf niet meer verschuilen achter kleine stapjes en de boel ogenschijnlijk een beetje lafjes te verschuiven. Zo van ‘kijk eens wat ik doe en allemaal al heb gedaan aan mijn probleem?’ Die dag dat ik dapper genoeg ben om het grote werk te doen en mezelf de ruimte te geven.”

En dan denk ik weer aan mijn rommellaatje met de grote stukken. Stukken als een doosje kralen, een oude kaart en nog wat gekkigheid. Ik kan ze dagelijks optillen en weer terugleggen. Ik kan ze ook oppakken, bekijken en op waarde schatten en wegdoen. Hopla! Zodat er ruimte en overzicht ontstaat. In een klap zien wat er is! Wat een rust. 

Durf jij de grote stukken op te pakken?
Hoe is dat bij jou? Waar staat jouw rommellaadje met oude patronen, verborgen gebreken en dingen die er niet toe doen, maar wel energie vragen? Durf jij de grote stukken op te pakken en op te ruimen? Net zo dapper als mijn student? Zij heeft Inmiddels de afspraak gemaakt  om de grote stukken aan te pakken samen in een individueel traject, de expeditie. En mijn rommelmandje? Die is weer in status gestegen naar mandje-zonder-rommel. De grote stukken heb ik weggedaan en ik heb lekker huisgehouden. Ook hier is ruimte… voor zolang het duurt, want uiteindelijk is een rommelmandje wel heel handig. Vind je niet?

En is het voor jou ook tijd voor een roadtrip? Tijd voor de expeditie van je leven voorbij de rommel en de ruis? Check dan in en dan gaan we samen op jouw reis > De incheckbali 

Met Lie(f)s