We genieten samen in de laatste zonnestralen van de dag met een lekker wollen vest en een glas geurende muntthee op een terras. Alsof we het laatste restje zomer willen vangen als warmte op onze wangen voordat de kou van de herfst ons inpakt.

En terwijl we daar zo zitten en ik vertel over de online opdrachten die ik deze middag heb gemaakt voor de nieuwste feelgoodtraining Colorfall, sluipt langzaam de zin en weerzin van de herfst in het gesprek.

Het moment van ‘nu is het echt voorbij’ is echt pijnlijk. “Waar zit dan de weerzin?” vraag ik aan Carla als ik haar opgetrokken neus zie bij de gedachte aan de herfst. “Het moment dat het echt voorbij is. Dat het licht verdwijnt, dat het luchtige gevoel me uit de vingers glipt en met de zomer uit mijn lijf en gemoed verdwijnt” zegt ze. Weer naar binnen geeft haar het gevoel van weemoed. En het bereikt de top op het moment dat het groen echt is verdwenen en het laatste knisperende blad is gevallen.

Herfstblaadjes als confetti, het laatste restje zomer neemt feestelijk afscheid
Voor Marije is de vrijheid voorbij. Ik vraag haar nieuwsgierig: “Maar wat is er dan voorbij?” Ze antwoordt: “Vrijheid staat voor mij voor het gevoel van blote voeten, lange zomeravonden, buiten leven en het drinken van rose aan zee.”

Voorbij, het moment waar het zonnige nazomeren is verdwenen en het laatste zilt uit je haren is gewassen. De dag dat het zwoeltje in de lucht is overgenomen door de robuuste herfststorm. Dat moment! Dat besef! Carla zucht nog eens en haar gezicht licht op. “Als dat moment is geweest, dan ga ik voor dikke sokken, zachte sfeerverlichting en stamppot met jus. Dat dan weer wel!”

Voor Marije is het moment van het laatste gevallen blad juist fascinerend. Het loslaten van al die blaadjes, en het lef van de natuur om zelfs de kostbare vruchten van het seizoen vrij te maken. Loslaten en naar binnen keren, daar nodigt de natuur ons voor uit. “Meebewegen noem ik dat. Is niet altijd zo geweest, hoor. Het is echt wel stoeien geweest, maar nu weet ik beter. Het meebewegen met de natuur helpt me naar binnen te keren en zo geef ik energie aan mezelf en zit ik in de herfst gewoon lekker in mijn vel. De herfst is voor mij een soort spiegeltje spiegeltje aan de wand” zegt ze

Verteren en verwerken
Voor mij is het de wereld een beetje kleiner maken. Terugtrekken in mijn dikke, wollen, roze coltrui. Ik kan me in dit breisel behaaglijk verdiepen, net als in mezelf. In alle rust de seizoenen van me af laten glijden. Verteren en verwerken, net als onze natuur dat doet. De blaadjes en de zaadjes op waarde schatten en rust nemen. Aandacht voor creativiteit, vorm geven dat wat er speelt en genieten van de prachtige kleuren die in de herfst zo mooi intens, rijk en verdiepend werken. Wat een uitnodiging!

Wat een heerlijk gesprek en wat een mooie inzichten! Colorfall is nu al waardevol begonnen.

We hebben een stoel voor je vrij gehouden. Ben je er bij? Aanmelden doe je HIER