Soms denk ik terug aan het moment waarop mijn werk langzaam veranderde in een missie. Wanneer ik de stippen met elkaar verbind – zoals Steve Jobs dat zo mooi zei – zie ik dat die draad bij mij letterlijk kleur heeft gekregen.
Wat is er zo misgegaan dat ik besloot er een missie van te maken? Om al mijn tijd, liefde en aandacht te besteden aan de magie van kleurenpsychologie? Wat ontbrak er? Wat miste ik zo erg dat ik ervoor koos om aan een missie te werken?
Mijn missie is:
Heel Nederland kent de verborgen taal van kleur.
De taal helpt je een brug te slaan tussen hoofd en hart. En de inzet van kleurpsychologie en creativiteit helpt dat met meer gemak te doen waardoor je jezelf beter begrijpt, fijnere keuzes maakt, dichterbij jezelf blijft en het leven inkleurt zoals jij dat graag wilt. In kleurpsychologie kijken we naar kleur als spiegel van gedrag
Ik neem je mee
Je kunt goed begrijpen wat je in het leven hebt geleerd door je levensverhaal achteruit te lezen, terug te kijken. En wat steeds weer terugkomt bij mij is mijn manier van communicatie en creativiteit. Twee belangrijke waarden in mijn leven die ik pas sinds kort zie en waardeer nu ik veranderingen aanbreng en mijn eigen levensverhaal schrijf.
Hoe het begon
Laten we beginnen bij het feit dat ik mezelf al op jonge leeftijd naïef begon te noemen. De natuurlijke lichtheid die ik van binnen had, heb ik niet altijd zo ervaren. Ik vond het vervelend als dingen in het leven zwaar waren. En wanneer ik ze lichter probeerde te maken, werd dat niet altijd gewaardeerd. Ongewenst, waardoor ik het gevoel kreeg dat het ongepast was. Als kind en jongvolwassene vond ik dat heel verdrietig. Ik voelde dat het anders kon, maar had vaak niet de juiste woorden om dat duidelijk te maken. Mijn pogingen om het lichter te maken voor anderen werden vaak beantwoord met: ‘Doe niet zo naïef.’ En dat begon ik mezelf ook te vertellen. Ik begon te geloven dat ik naïef was. Onnozel, kinderlijk, beoordeeld als te licht.
Niet praten over gevoelige zaken
De meeste mensen van mijn generatie (en de generaties daarvoor) kwamen uit gezinnen waar praten niet bovenaan de lijst stond, vooral niet over gevoelige zaken. Ik ben daar vaak tegenaan gelopen, want ik voelde dat het anders kon, zag de veranderingen ook bij de jongere generatie waar al veel meer openheid was. En zo stond ik vaak gevoelsmatig in een spagaat met één been in de oude wereld en het andere been in de nieuwe. Het bracht innerlijke tweestrijd met zich mee. Mijn vader was geen prater, mijn grote liefde stopte met delen, en de lerares die tegen me zei dat ik te vaak in mijn woorden verzandde, maakte me onzeker.
Als ik terugkijk op mijn levensverhaal
Hoe bijzonder is het dan nu, als ik terugkijk op mijn levensverhaal, dat ik blijkbaar onbewust op een gegeven moment heb besloten dat het anders mag. Misschien ging datgene wat mis ging helemaal niet zo mis. Misschien was het de bedoeling om datgene wat je niet kunt verbergen juist te laten zien. Een uitdrukking van jezelf, op je eigen unieke manier. Het was niet bedoeld om lastig te zijn, maar om jou te maken zoals je bent.
Een van mijn kernwaarden: creativiteit
Sluit even je ogen en reis met mij terug in de tijd. Daar sta ik, slechts 4 jaar oud, maar vol moed. Gehuld in een prachtige jurk. Ik ga naar mijn allereerste verjaardagsfeestje, zonder mijn ouders. Niet bij een klasgenootje, maar bij Margo. Margo is ouder dan ik en ik vind het fascinerend om met haar te spelen. Nu mag ik naar haar feestje, omringd door haar oudere vriendinnetjes. Mijn moeder brengt me naar de overkant van de straat, geeft me een snelle kus en zegt gedag.
Cadeautjes, limonade en taart… Gevolgd door spelletjes die ik eigenlijk nog niet helemaal begrijp. Natuurlijk doe ik mee, vol vertrouwen en zonder zorgen. En dan krijg ik de kans om te kleuren. Ik trek me even terug met kleurpotloden en een krasblok. Herinner jij je die magische krasblokken nog? Krassen, krassen, krassen en plots verschijnt er iets moois, iets onverwachts. Iets dat je nooit had kunnen bedenken. Ik ben er dol op en vol trots laat ik mijn creatie zien aan de moeder van Margo. “Kijk eens!” roep ik enthousiast en ik trek aan haar mouw. Ze is echter druk in gesprek en heeft weinig tijd voor een kleuter. Toch werpt ze snel een blik op mijn kunstwerk en spreekt de woorden die mijn wereld voorgoed veranderen: “Leuk, Anne-Lies, maar misschien de volgende keer binnen de lijntjes kleuren.”
De impact van een kleine opmerking
Je begrijpt vast wel hoe deze opmerking bij mij binnenkwam en hoe het mijn onbevangenheid bij het creëren beïnvloedde. Ik trok me steeds vaker terug en wachtte af tot het voorbij was. Later, op school en tijdens verschillende opleidingen, voelde ik vaak dezelfde druk als creativiteit aan bepaalde regels moest voldoen. De vrijheid die ik dacht te hebben, bleek vaak beperkt te zijn. Ik slikte mijn teleurstelling weg en ging verder. Deze ene jeugdherinnering zou mijn leven lang impact hebben.
Je intuïtie laten stromen door creativiteit
Gelukkig kan ik nu woorden geven aan dat gevoel, dat ongemak en die pijn. Tijdens mijn opleiding tot kleurcoach ontdekte ik eindelijk de ware vrijheid van creatie. Het draaide niet om oordelen, maar om het in beweging brengen van je intuïtie door middel van creativiteit. Het benoemen van kleurgebruik en het diepgaand leren kennen van jezelf. Wat een verademing was dat!
Een bevrijde jeugdherinnering
De pijn van dat kleutermeisje is nu verdwenen. Ik ben stapje voor stapje weer ruimte gaan innemen en ik zie nu wat er allemaal mogelijk is. De juf van toen is niet meer in mijn leven, maar ik ben haar eeuwig dankbaar voor de ruimte die ze me gaf. Ze leerde me dat er geen goed of fout is, alleen maar informatie en de mogelijkheid om te creëren. Ze liet me het plezier en de energie voelen die ontstaat wanneer je volledig in contact staat met je gevoel, terwijl je je hoofd even op ‘vliegtuigstand’ zet.
Iedereen heeft een ‘juf’ in zichzelf
Ik wens jou ook een ‘juf’ zoals de mijne en uiteindelijk het inzicht en de helderheid om te begrijpen dat we allemaal een ‘juf’ zoals de mijne in onszelf hebben. Ik wijs niet met een beschuldigende vinger naar Margo’s moeder; ze deed wat ze dacht dat juist was en besefte waarschijnlijk niet welke invloed haar opmerking te midden van het feestgedruis zou hebben. Dat is hoe het hoort te zijn. We doen allemaal uitspraken zonder te beseffen welke gevolgen ze kunnen hebben.
Buiten de lijntjes kleuren
Communicatie en creativiteit zijn de waarden waarmee ik nu dagelijks werk in mijn missie. Het gebruik van mijn kernwaarden geeft mijn missie vleugels. Kleurpsychologie, kleur als taal (communicatie) en tool (creativiteit) hebben mij geholpen om te komen waar ik nu ben, nadat ik ze heb opgepikt en gepolijst. Voorbij de pijn ben gegaan en ze nu dus inzet voor anderen. Ging het mis? Misschien ging het juist heel goed.
Ik heb wat vragen voor jou:
1. Waar ben jij ooit mee gestopt?
2. En wat als je die waarde nu eens oppoetst. wat zou er dan gebeuren in je leven?
3. Hoe kun je hiermee het verschil maken voor jezelf en je toekomst? Maak je van je verleden een hangmat of een springplank naar de toekomst?
Zo kunnen vastgelopen emoties weer in beweging komen
Ik doe wat ik nu doe en help anderen een brug te slaan van hun hoofd naar hun hart, zodat vastgelopen emoties weer in beweging kunnen komen. Het is geweldig om buiten de lijntjes te kleuren of te krassen. Het is dan ook heel eenvoudig dat turkoois voor mij de helpende kleur is in dit stuk. Die staat voor vorm geven aan je idealen en leven volgens je innerlijke tomtom. Dat het mag op je eigen wijze en misschien wel de bedoeling is.
Voel je dat er in jouw leven ook iets is dat gezien wil worden? Dat er een draad door je verhaal loopt die nog niet helemaal zichtbaar is? In Magie in je Missie neem ik je stap voor stap mee in het onderzoeken van je eigen verhaal en het ontdekken van de missie die daarin verborgen ligt.
Het vraagt geen kleurkennis of artistiek talent, alleen de bereidheid om echt te kijken.
