Daar zit ze voorover geleund, hand onder haar hoofd, blik naar beneden bij me in de online les. Haar ademhaling onrustig, alsof ze elk moment weg kan zinken.
“Ik ben zo moe,” fluistert ze. “Zo ontzettend moe.”
Haar schouders zakken verder omlaag. Haar lijf lijkt het gewicht van de wereld te dragen. De anderen praten door over hun kleuren, hun inzichten. Maar zij blijft hangen in iets anders.
“Het gaat me te snel,” zegt ze zacht. “Ik kan het niet bijbenen. Ik ben nog bezig met onze doorbraak sessie en nu zijn er alweer zoveel kleuren voorbijgekomen die ik moet doorvoelen… Zo raak ik het kwijt.”
Ik kijk haar aan en voel haar strijd. En dan stel ik de vraag. “Van wie moet je al die kleuren voelen?”
Ze fronst en blijft even stil. “Als ik iets nieuws leer, dan moet ik er helemaal voor gaan.”
Ik knik. “Ja. Maar dit is geen theorie. Dit is voelen, ervaren een andere manier.”
Ze bijt op haar lip en ik zie het kwartje vallen.
Wat als het niet haar vermoeidheid is?
Wat als haar saboteur haar stil probeert te houden? Want stel je voor…
Dat ze écht gaat groeien. En bloeien, voorbij haar oude leven?
Wat als haar systeem dan denkt: Ho, gevaar! Dit is nieuw, dit kennen we niet! Laten we haar eens even héél moe maken. Heel zwaar. Heel veilig.
Want dan blijft alles fijn zoals het is. Dan hoeft ze niet over die drempel.
Ik adem in. “Weet je nog wat je vroeg in de doorbraak sessie?”
Ze knikt langzaam. “Welke kleur mij helpt bij groeipijn.”
Ik glimlach. “Precies. Groeien is spannend, hè?”
Ze slikt. “Ja.”
En daar is het besef. De keuze. Blijf je in het veilige, het vertrouwde? Of zie je je saboteur voor wat hij werkelijk is. Een overlevingsmechanisme van lang geleden. En wat nu nog steeds denkt dat stilstand beter is dan vooruitgang?
Dan vraag haar: En wat als je hem bedankt? Wat als je zegt: Ik zie je. En ik kies tóch voor groei.
Wat we nu bij haar zie gebeuren is zo prachtig. Ze zit rechtop en straalt veel meer. Doet ze goed!
Van controle naar vertrouwen
Blauw nodigt uit tot vertrouwen. Tot vrijlaten in plaats van duwen.
Om te ontvangen waar eerder werd vastgehouden. En tot aanwezig zijn, zonder iets te hoeven oplossen.
Dit is waarom ik doe wat ik doe. Dit is mijn talent. Het zien, het benoemen, het doorbreken van patronen. En ja, daar ben ik trots op.
Want een patroon is meer dan het bloemetje op je jurk of het ruitje op je vest. Het zit in hoe je denkt, hoe je reageert, hoe je jezelf tegenhoudt en hoe je dat kunt veranderen.
Kleurpsychologie is een prachtige manier om te herkennen waar we onszelf saboteren. Vaak zijn onze overlevingsmechanismen ingesleten patronen, bijna onzichtbaar voor onszelf. Maar ze zitten in alles: in hoe we denken, hoe we ons gedragen, en ja ook in de kleuren die we dragen of vermijden.
En ik herken het. Mijn koffers pakken vraagt óók vertrouwen. Niet alleen in de reis, maar in mezelf. In dat ik niet alles tot in de puntjes hoef uit te denken. In dat ik niet hoef te zoeken, maar gewoon mag zijn.
Dat is misschien wel het mooiste aan vertrouwen: het groeit met je mee. Elke keer als je het oefent, wordt die spier sterker. En ineens voel je het dat blauwe diepe weten: “Ik hoef het niet allemaal te weten. Ik mag vertrouwen.”
Dus laat me je deze vraag stellen uit de opleiding Kleuren van Geluk:
Wat als je deze kiest voor blauw? Voor vertrouwen?
Voor even laten, in plaats van doen?
Wat zou dat kunnen doen met je?
De opleiding Kleuren van Geluk is daar fantastisch voor. Je leert werken met kleurpsychologie, voor jezelf én in je werk. Praktisch, verdiepend en direct toepasbaar. Kleuren van Geluk start binnenkort. Plan hier je intake.
