“Anne-Lies?” Ze wenkt me vanaf de bank waar ze tussen twee andere vrouwen zit. “We komen er niet uit…”
Tot vandaag kennen we elkaar nog niet, al staat ze al heel lang op mijn e-maillijst. De hele ochtend zie ik haar bewegen in haar lichtblauwe jasje. Schrijvend met blauw, zwaaiend met een blauwe kaart in de lucht. Alles aan haar ademt ‘Team Blauw’: rust, helderheid, overzicht.
Tot ze me roept. “Ik ben Team Blauw,” zegt ze, “maar ik loop ergens vast op mijn werk: grenzen aangeven. Ik ben er zo slecht in.”
De kaarten liggen al op tafel. Blauw van haar vertrouwde basis, en groen voor grenzen aangeven. Op de groene kaart staat immers geschreven dat die helpt. De logische quick fix. Maar er ligt nog een kaart: bruin.
“Hij loert naar me”
Die bruine kaart blijkt haar al de hele dag te achtervolgen. Wat voor kaart ze vanochtend ook trekt of krijgt, steeds duikt dat bruin weer op.
“Hij achtervolgt me,” zegt ze. “Hij loert naar me. Ik vind hem saai, irritant. Ik vind er echt iets van.”
Ik kijk naar haar, naar de kaarten en naar hoe ze op tafel liggen. Zij ziet kleuren waar ze iets van vindt. Ik zie een systemisch veld. De kaarten hebben een plek ten opzichte van elkaar en zij verhoudt zich tot wat daar ligt. Vooral dat irritante bruin heeft haar aandacht.
Ik vraag haar toestemming om haar opstelling aan te raken en pak heel rustig die bruine kaart van tafel. Haar ogen volgen mijn hand en laten echt niet los.
Op dat exacte moment zie ik het: die bruine kaart loert helemaal niet naar haar. Zíj loert naar het bruin.
Blijven staan waar je staat
Bruin is de kleur van aarden, van vertragen, zakken in je lijf en blijven staan waar je staat. Precies hetgeen waar ze in haar lichte, beweeglijke blauw zo hard van wegvlucht.
Zodra het bruin van tafel verdwijnt, worden de leegte en het gemis direct voelbaar. Zonder aarde kun je namelijk geen grens trekken.
We staan stil bij haar verzet. Je kunt blijven mopperen op dat bruin dat steeds op je pad komt. Je eraan ergeren, het saai vinden, het liever weg willen hebben. Daar kun je behoorlijk druk mee zijn. En ondertussen kan alles blijven zoals het is.
Wat gebeurt er als je daarmee stopt?
“Inmiddels heb ik vriendjes gesloten met bruin”
Een tijdje later krijg ik een bericht van haar. De dag was een cadeautje voor zichzelf, schrijft ze. En bruin heeft kennelijk nog even de tijd genomen om verder te praten.
“Inmiddels heb ik vriendjes gesloten met bruin. Het stukje over wortelen en aarden vind ik heel mooi bij bruin. Maar wat jij me zei is me vooral bijgebleven: dat ik me kan blijven verzetten tegen ‘bruin’, dat steeds op mijn pad komt, en dan blijf mopperen en dat ik daardoor niets hoef te veranderen.”
Ze vertelt dat ze dit op meer gebieden in haar leven herkent. Mopperig zijn, zelfs boos, en ondertussen niets veranderen.
“En dat is nu precies wat ik nooit wilde. Ik was toch degene die daadkrachtig het heft altijd in eigen hand nam. Nou, even vergeten kennelijk.”
Die laatste zin. Daar staat ze weer, de vrouw die zichzelf kent. Wanneer ze stopt met mopperen, schrijft ze, ontstaat er ruimte. Bijna leegte. Ruimte om na te denken over wat ze wil.
“Dan sta ik opeens aan het roer van mijn eigen leven en is er het besef dat alleen ik degene ben die iets in mijn leven kan veranderen. Zo, dat is spannend. Maar wel een mooie eyeopener.”
Daar is bruin weer
Ook op haar werk komt er beweging. Ze begeleidt intervisie aan dialoogtafels. Heel iets anders dan voor de klas staan. Het inspireert haar en bevestigt haar gevoel dat ze haar horizon wil verbreden.
Wanneer ze thuiskomt, ligt er een kaartje op de mat. Bruin, uiteraard.
Tijdens onze dag heeft ze haar eigen bemoedigende woorden opgeschreven en het kaartje aan zichzelf geadresseerd. Was ze alweer vergeten. En precies nu komt het aan.
“Ik denk dat de mooie dag met jou nog wel een tijdje doorgaat met resoneren. En ik ben aangenaam verrast dat het ‘saaie’ bruin mij uiteindelijk aanzet tot de volgende stap.”
Dat is wat me zo boeit aan werken met kleur. We beginnen met een kaart op tafel. Een kleur die aantrekt, irriteert of steeds weer opduikt. Door te kijken naar wat er gebeurt, ontstaat een ingang naar iets wat in het dagelijks leven meespeelt.
Welke kleur moet jij niets van hebben? En wat gebeurt er als je haar eens laat liggen, lang genoeg om te ontdekken waar je eigenlijk ruzie mee hebt?
Werk jij als coach, therapeut of begeleider en denk je: dit wil ik ook kunnen zien? Kleur geeft je een extra taal om mee te werken. Stuur me een bericht als je wilt leren werken met kleurpsychologie. Dan houd ik je op de hoogte zodra de nieuwe opleidingsdata bekend zijn.
