Terwijl ik rondkijk in mijn bungalow hier op Bali, valt mijn oog op de achteloos opgehangen kimono, de rode kimono. Een kado met een mooi verhaal. Een verhaal gehaald van ver, met warme herinneringen. Ik denk nog regelmatig aan die ontmoeting als ik twijfel over complimenten geven of als ik er met mijn klanten of naasten over spreek. Hoe raar is het om te twijfelen of je iemand een compliment zou geven, zul je denken en ik ben het met je eens.

Metafoor voor het leven
Maar ga eens met me mee in dit verhaal en je zult het herkennen. Ik reis graag en zie het als een metafoor voor het leven. Ook in mijn trainingen en ontwikkelingsprogramma’s praat ik graag over jouw expeditie en of je gewoon onderweg mag zijn. Op 1 januari ben ik het liefst op Schiphol om me te laten inspireren voor blogs; een nieuw jaar, een nieuwe weg. En onderweg werk ik dan op een fijne plek met goed internet en lekkere koffie. Het liefst zo’n tentje waar allerlei culturen samenkomen om even te werken, mails te checken of een blog schrijven.

Rood gebloemde kimono
Ik zie haar al een tijdje zitten en ik word ontzettend blij van haar rood gebloemde kimono. Hij lacht me toe en ik geniet van de blijheid van de kleuren. Het rood heeft een energieke invloed op me. Het is de kleur die helpt bij ondernemen en bij dapper zijn. En de rozen en magenta bloemen doen me sowieso glimlachen. Een lekker pittig ding. Zal ik het haar even zeggen? Nou nee joh, dat mens zit gewoon lekker te werken. Maar het is toch leuk als je het even zegt? Hoe vaak heb ik daar al niet over geschreven? Voor ik het weet, loop ik naar haar toe en tik haar op de schouder. “I just wanna say how much I like your kimono.” Ze kijkt met ongelovig, met open mond aan alsof ze water ziet branden. Ik herhaal wat ik zojuist zei, want misschien verstond ze het gewoon niet. Niets is minder waar, ze heeft het wel degelijk verstaan. Maar het moment is zo bijzonder voor haar, dat ze werkelijk even aan de grond genageld staat, zo vertelt ze later.

Kimono’s met een verhaal
Precies op het moment dat ik wikte en woog te complimenteren, stuurt zij een soort van schietgebedje de hemel in. Ze heeft al heel lang een diep verlangen om iets moois te doen. Ze komt graag op Bali en ziet dat er mogelijkheden zijn om haar wereld in Zweden, en de wereld van haar inmiddels beste vriendin op Bali, samen te laten komen. Ze wil graag iets terug doen. Het voelt als positieve payback time. Ze is zo gegroeid hier, het heeft haar dapper gemaakt, meer volwassen. Haar idee was om de kimono’s die haar vriendin maakt, een verhaal te geven. Een verhaal over de stof, de kleuren en het maakproces. Elke kimono is een handtekening van de maakster. Haar vriendin, de moeder en de oma, laten de stoffen door hun handen gaan. Ze weet alleen niet of ze durft.

Een duwtje in de rug
Ze weet niet hoe, ze weet alleen dat het slechts een stap is. Een stap uit haar oude leven, een stap in haar nieuwe. Als ze durft, geeft dat nieuwe verantwoordelijkheden. Gisteren kwam er een vrouw naar haar toe die haar vertelde dat de kimono die ze droeg zo mooi stond. Het voelde als een duwtje in de rug. Dat kunnen we allemaal goed gebruiken bij dit soort spannende en grote-mensen-zaken, vind je niet? Vannacht sloeg de twijfel weer toe, omdat haar hoofd er van alles van vond. Zojuist had ze een goed gesprek met zichzelf. Ze had zojuist een bericht het universum ingezonden. ‘Lief universum, wil je me alsjeblieft een signaal geven? Zodat ook mijn verstandelijke kant weet dat het goed is? Dat het prachtig is om te gaan avonturen en te genieten van het lef dat ik heb gespaard? Het is tijd om van de bank te komen en de wereld mooier te kleuren.”

Sprakeloos
Dan tikt er een vrouw op haar schouder om te vertellen dat de kimono prachtig is en dat rood haar zo mooi staat. Hoe bijzonder! Hoeveel signalen heb je nodig? Inmiddels snap ik haar reactie, heel goed zelfs. Ik heb het zelf immers zo vaak aan de hand gehad op kruispunten te staan tussen voelen en verstand. Ze geeft me een dikke zoen, doet de kimono uit en geeft hem aan mij. Nu is het mijn beurt om sprakeloos te zijn.

Alsof ze haar vleugels aandoet
Op een dag zien we elkaar en praten we verder, hier in dit fijne cafeetje. “Maar nu moet ik gaan” zegt ze. “Ik ga mijn vriendinnen hier verrassen en mijn moeder vertellen dat ik naar huis kom en dat ze het huurcontract voor dat ene winkeltje mag tekenen.” Ze zet haar helm op alsof ze haar vleugels aandoet en trekt lekker pittig op.

Complimenten
En ik? Ik geniet nog steeds van de rode kimono en het verhaal. Sindsdien slik ik mijn complimenten niet meer in, maar geef ze de ruimte. Ik weet immers dat ze er toe doen. Hoe is dat voor jou? Welke compliment heeft jouw leven een andere wending gegeven?

Wil jij ook de betekenis van kleur kennen? Weten wat het voor je kan betekenen om jezelf nog beter te leren kennen? Volg dan de prachtige vierdaagse training. Lees HIER snel verder voor een kleurrijke toekomst