De schatten in jou hopen dat je ja zegt – wat ik leerde van Elizabeth Gilbert
Het geroezemoes in de foyer beweegt als een warme stroom langs me heen terwijl ik in de rij sta met mijn kaartje in mijn hand. Jassen verdwijnen over stoelleuningen, kopjes tikken zacht tegen schoteltjes en om me heen hoor ik verschillende talen door elkaar lopen. Ik ben onderweg naar een weekend met Elizabeth Gilbert, zonder precies te weten wat het me zal brengen, alleen met het stille gevoel dat er iets in mij klaarstaat om gezien te worden.
De vrouw naast me in de rij
Naast me staat een vrouw met een rode rugzak. Ze leunt iets naar voren, kijkt naar mijn kaartje en glimlacht. “Heb jij haar boek gelezen?” vraagt ze.
“Ja” zeg ik.
“Big Magic?”
Ik knik en neem een kleine slok van mijn koffie die nog steeds te heet is.
“Drie keer” zegt ze. “Ik heb het echt drie keer gelezen. Ik kijk hier al maanden naar uit.”
“Wat raakt je er zo in?” vraagt ze.
Ik voel ‘m meteen. Oei. Gevaarlijke vraag. Want als je mij naar Big Magic vraagt dan komt er altijd iets op gang dat niet meer zo makkelijk stopt.
“Vijf dingen” zeg ik.
Ze trekt haar wenkbrauwen op. “Vijf?”
“Ja vijf” zeg ik, terwijl ik zelf ook moet lachen. “Dat gebeurt gewoon.”
“Oké” zegt ze. “Ik luister.”
Mijn 5 beste quotes van Elizabeth Gilbert
We zetten weer een paar stappen. “Het eerste” begin ik, “is dat Elizabeth Gilbert schrijft dat ideeën een eigen leven hebben. Dat ze rondzwerven en soms even bij iemand aankloppen. En dat er iets gebeurt wanneer je ze oppakt. Alsof je samenwerkt met iets dat al onderweg was.” Ze knikt langzaam. “Dat vind ik wel een fijne gedachte.”
“En dan?” vraagt ze. Ik glimlach. “Dan komen er dus nog drie achteraan” zeg ik.
- Angst mag mee in de auto, alleen zit ze niet achter het stuur
- Creativiteit is geen luxe, het is een manier van leven
- Je hoeft geen genie te zijn, je hoeft alleen te verschijnen
Ze kijkt me aan en moet lachen. “Oké, die voel ik allemaal.”
We staan nu bijna bij de ingang. Het licht uit de zaal valt al naar buiten.
“En nummer vijf?” vraagt ze.
“Dat is mijn favoriet” zeg ik.
“Oké” zegt ze. “Kom maar.”
“Ze schrijft ergens dat de schatten in jou hopen dat je ja zegt.” (lees dit persoonlijk blog over wanneer je ja zegt)
De schatten in jou hopen dat je ja zegt
Het is even stil en dan mompelt ze voor zich uit: “Dat is mooi.”
“Ja” reageer ik. “Omdat het volgens mij over alles gaat.”
Ze kijkt me vragend aan.
“Over wat er al in je zit: talent, nieuwsgierigheid, levendigheid. Dingen die ergens onderweg een beetje naar de achtergrond zijn verdwenen zijn bedekt of aangepast.
Ze knikt langzaam.
“En het leven voelt soms als het optillen van die deken” ga ik verder. “Niet in één keer, gewoon stukje bij beetje.”
“Alsof je jezelf weer terugvindt met die schatten” zegt ze.
“Ja, zo voelt het.” Ik knik instemmend.
Ze glimlacht. Ik zie haar onderzoekende blik als ze me aankijkt.
“En daar help jij mensen bij?”
“Ja, en ik leer mensen ook om dit zelf te doen met kleurpsychologie. Om dit niet alleen te ervaren, maar om het te kunnen begeleiden.”
“Kleur?” vraagt ze, haar hoofd een beetje schuin.
“Ja, het begint vaak met iets heel eenvoudigs. Iemand zegt bijvoorbeeld dat ze een bepaalde kleur nooit draagt.”“Waarom niet?”
“Omdat die te fel voelt, te aanwezig, te vrolijk. Alsof die kleur iets van haar vraagt waar ze nog niet helemaal voor wil gaan staan.”
Ze lacht zacht. “Dat herken ik wel.”
“En precies daar begint het” ga ik verder, “want die kleur laat vaak iets zien wat er al die tijd al was. Iets wat iemand ergens onderweg een beetje heeft weggestopt, maar wat zich toch blijft aandienen.”
Ze kijkt me aan, iets langer dit keer.
“Dus je helpt eigenlijk om dat weer zichtbaar te maken?”
“Precies. En in de opleiding die ik geef, gaan we daar nog een stap verder in. Je leert niet alleen zien wat er zichtbaar wordt, je leert ook hoe je iemand daarin begeleidt. Hoe je vragen stelt, hoe je werkt met kleur als ingang, hoe je dat wat onder die deken ligt laag voor laag kunt laten verschijnen.”
Ze knikt langzaam.
“Dus het blijft niet bij inzicht” vertel ik verder. “Je leert er echt mee werken. Voor jezelf en voor de mensen met wie je werkt.”
We zijn bij de deur.
“Volgens mij wordt dit een goed weekend” zegt ze.
“Ik denk het ook” bevestig ik blij.
En ergens, terwijl we naar binnen lopen, voel ik het opnieuw. Dat verlangen. Dat stille wachten. Dat er iets in ons allemaal ligt dat gezien wil worden. Dat de schatten in ons hopen dat we ja zeggen.
Daar is ze weer, de vrouw met de rode rugzak
Vanochtend, aan mijn werktafel, open ik mijn mail. Haar naam verschijnt in mijn inbox. Ze schrijft dat het gesprek haar is bijgebleven. Dat ze de afgelopen dagen veel heeft nagedacht. Dat er iets in beweging is gekomen wat ze niet meer wil wegduwen. En dat ze graag eens samen met mij wil gaan zitten om de schatten in haar te ontrafelen.
Kleuren van Geluk
Misschien herken je dat. Dat er iets in jou zit wat al een tijdje aanklopt: dat idee, dat verlangen, die kleur die je blijft tegenkomen. In mijn boek Kleuren van Geluk neem ik je mee in de wereld van creativiteit en de betekenis van 19 kleuren, zodat je leert begrijpen wat er in jou zichtbaar wil worden en hoe je dat kunt vertalen naar je leven en je werk. Bestel hier Kleuren van Geluk en gun jezelf die JA!
